masaklap maging pangalawa...

alam ko ang unang papasok sa isip niyo--kerida, kabit, kalaguyo?? hinde mga kaibigan... masakit maging ganon ang role mo sa isang taong mahal mo pero hindi iyon ang tinutukoy ko. may mas masakit pa dun. hindi ko problema ang taong mamahalin dahil marami ako nun--di lang nila alam. pero balik sa topic. oo masakit. kani kanina lang ay natuklasan ko ang isang bagay na tumalo sa lahat ng talentong tinatago ko at ibinahagi sa paggawa ng makabuluhang blog na to--ang mariposa's haven. (just to refresh you of the blog's name).

sa aking walang humpay na pagka adik sa internet at bunga na din na pakikialam ko sa mga profile ng mga friendster ay natuklasan ko ang ultraelectromagnetic blog. oo mga kaibigan--ultraelectromagnetic blog. ang sa isang sulyap pa lamang dito ay itinuring ko ng isang magiting na katunggali.. malaman ang mga sinasabe niya, at ang kanyang mga karanasan. hindi ko napigilang mapansin ito. may lalim mga kaibigan.. at sa aking patuloy na pagkilatis-- ako ay unti unti ngumingiti, at maya maya pa ay tumatawa.. mahusay ang kanyang mga tinuran. at maya maya pa'y di ko na napigilan--naluha ako sa kakatawa.. ang " my immortal enemy" ay totoong tumalo sa inakala kong mahusay na mariposa's haven at ang mga laman nito. pero mali ako. lalo akong humanga ng mabasa ko ang "ribbon cutting". sampung minuto akong walang humpay na tumatawa at lumuluha sa saya. napakahusay ng blog entry na ito. at sa wakas, sa loob ng dalawang taon--natanggap ko na din ang aking pagkatalo--saludo sa ultraelectromagneticblog.